Blogs,  Overig

Muziek, retraite en verbinding in het Dominicanenklooster in Huissen

In het weekend van 1 juni verbleef het kerkelijk koor Sura Cantat (‘Sura zingt’) van vrijdagavond tot zondagmiddag in het Dominicanenklooster in Huissen. Hier trokken een twintigtal muzikale enthousiastelingen zich terug uit de hectiek van alledag om met elkaar hard te repeteren met Bach’s indrukwekkende cantate ‘Ach Herr, mich armen Sunder’.

Deze blog is voor mij heel persoonlijk, omdat ik onder woorden zal brengen hoe dit koor en de Grote Kerk, waar het bij aangesloten is, een manier van thuiskomen is. Dit weekend mochten daarmee meerdere passies samenkomen; zingen met lieve mensen met als gemeenschappelijk raakvlak het geloof in God én de fotografie.

‘SAMENZIJN’

Mijn intrede bij Sura maakte ik zo’n tien jaar geleden (de tijd gaat zo snel…), toen Sura nog een vrouwenkoor was. Sura werd geboren vanuit het voornemen een vrouwenkoor op te zetten die de kerkdiensten met muziek zou gaan ondersteunen en de gemeentezang zou bevorderen. Al snel sloten vrouwen zich aan bij Sura Cantat, maar deze vrouwen hadden geen noemenswaardige ervaring met de zang; ongeschoolde stemmen op dat moment. Sura begon desondanks aan een gezamenlijk avontuur waarin zij steeds meer groeide, ontwikkelde en één werd. Met een gedreven cantrix aan het roer, die haar vrouwen voortdurend stimuleerde om te vertrouwen in hun eigen kunnen, bleken de Sura-zusters al snel heel veel meer in hun mars te hebben dan zij oorspronkelijk dachten.

‘EENHEID’

Niet alleen muzikaal groeide Sura en werd zij daarmee van steeds meer toegevoegde waarde voor de kerkelijke gemeente. Bach, Mendelsohn, Fauré en Händel, alles kwam voorbij en het repertoire dat Sura zong werd groter. Onderling werd de band onder de vrouwen ook steeds sterker. Een groep die elkaar op een zeker moment zo lang kende dat zij zich vertrouwd genoeg voelde om lief en leed met elkaar te delen. Dit weekend ervoer ik die kracht weer zó sterk en besefte ik me hoe dankbaar ik me voelde zo’n liefde te kennen vanuit de kerkelijke kring om mij heen. Stuk voor stuk prachtige vrouwen met elk hun eigen bewandelde weg, hun eigen struikelpunten en hoogtepunten. Hoe mooi is het, bedacht ik me, dat wij onderling die herinneringen zo hebben én koesteren. Met mijn eigen bewandelde weg was en is Sura er altijd, voelde en voel ik mij altijd gesterkt door het besef dat ik mensen om mij heen had en heb die de kracht en het goede in mij altijd zullen blijven zien en mij daaraan zullen herinneren op het moment ik het even niet zie. Ik geloof er heilig in dat de muziek die Sura nu laat horen de vrucht is van dit jarenlang smeden van de band en vertrouwen.

‘GIECHELENDE MEISJES’

Mijn grote vriendin bij Sura en in mijn leven, zij weet wel dat ik het over haar heb; wat een lol hebben wij al mogen hebben tijdens het zingen! De periode dat wij van de cantrix niet naast elkaar ‘mochten’ staan, omdat we het te gezellig hadden samen… ‘Gaan jullie maar even uit elkaar, want dit schiet niet op’, wanneer we weer eens de slappe lach kregen. Ik weet de momenten nog! Eén woord en één blik is nu genoeg om te weten waar we samen staan en als het nodig is, dan zijn we er voor elkaar. Ook met haar heb ik dit weekend weer genoten en gevoeld hoe sterk onze vriendschap mag zijn. Lachen over de meest simpele humor, openbaringen over ons verleden en heden, elkaar shockeren en in vertrouwen nemen, er zijn voor elkaar als dat even nodig is. Twee giechelende meisjes die eigenlijk nog niet volwassen willen worden, maar tussen de lijntjes en muzieknootjes door dat toch wel echt worden 🙂

‘DE KOMST VAN DE MANNEN’

Sura was vanaf het moment van oprichting een vrouwenkoor, waarbij hoge tonen en een vrouwelijke, zachte hand overheersten in de muziek en tijdens de gezamenlijke Sura-momenten. We waren eraan gewend, maar ineens was er die inspiratie bij onze cantrix om het muzikale repertoire te gaan uitbreiden. En daarvoor moesten er mannen komen… Hoe vonden wij dat? Ik weet nog het moment dat ze dit in de groep vroeg aan ons vrouwen. Mijn blik zal waarschijnlijk boekdelen gesproken hebben, want ze vroeg het me op de vrouw af. ‘En Ilse, hoe vind je dat?’ Mijn reactie kan ik me niet meer geheel herinneren, maar het kwam neer op een aarzelende: ‘Ik denk niet dat ik dat zo leuk vind…’ Nee, ik twijfelde, want die fijne, warme poel van vertrouwen van de vrouwengroep wilde ik niet kwijtraken. Dat vertrouwen zou opnieuw moeten gaan groeien in het nieuwe Sura, want de mannen kwamen. Dit weekend waren een aantal van hen voor de eerste keer mee naar het Dominicanenklooster in Huissen 🙂

‘SURA VERBINDT, SURA OMARMT’

En dan, dan kom je erachter dat die groep waar je jezelf zo thuis voelde nog steeds zo hecht en warm is als het altijd al was. De komst van de mannen heeft dat geenszins veranderd of beschadigd. Stuk voor stuk zijn het lieve mannen, betrokken bij de gemeenschap van de Grote Kerk en het koor. En wat werken ze hard! De bas- en tenorpartijen vergen de nodige training van de hier en daar ongeschoolde stemmen, maar de mannen laten zich niet kennen en nemen hun rol bij Sura heel serieus. Ze oefenen en oefenen nog meer, net zolang tot hun partij als geheel keurig aansluit. Inmiddels kan ik me nauwelijks meer voorstellen dat Sura uit alleen vrouwen bestaat…

‘ACH HERR, MICH ARMEN SUNDER’

En zo was dit weekend voor iedereen een weekend van thuiskomen in Huissen, waarbij we hebben gezongen, elkaar weer beter hebben leren kennen en het muzikale Sura-geluid weer sterker en krachtiger hebben gemaakt. In een prachtige omgeving en met ongelofelijk lekker weer was het een zeer aangenaam en geslaagd kloosterweekend.

‘DANKBAAR’

Het woord waarmee ik het weekend afsloot was ‘innerlijke warmte’. Twee woorden, maar voor mij symbool voor wat ik van het weekend mee naar huis nam. Door zo met elkaar te zijn en die mooie momenten mee te maken raak je je bewust van wat je hebt en hoe rijk je jezelf daarmee mag voelen. Het zijn soms maar de kleine dingen die het leven zo mooi kunnen maken. Liefde in alle mogelijke vormen; het voelt soms klein, maar is feitelijk zo groot.

Sura, dank dat ik deel mag uitmaken van deze bijzondere groep en bij haar zo mijzelf mag zijn. Niet klein en angstig, maar puur zoals ik ben. Niet onzeker over mijn bestaan, maar krachtig in mijzelf staand. Dat mijn stem niet ingehouden en stil hoeft te zijn vanuit onzekerheid het niet goed te doen, maar voluit mag klinken vanuit vertrouwen dat het gehoord mag worden. Bij Sura mag het zonnestraaltje weer stralen en verwarmen.

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *